همدم شبهای دلتنگی من....

هم صحبت كدوم ستاره ؟ همدرد كدوم مهتاب ؟

 یادت هست ؟

شبهای پریشونیمو با تو قسمت و ستاره هامو بغل بغل به آسمون چشمای تو تعارف می كردم .

 سیاه چالای دلتنگیام رو لبخندهات پرمی كرد .

برای گذری هر چند کوچولو به آسمون نگاهم برگرد .

 ببین چه جوری ماه ذهنم تو سیاره خاطرات می گرده و اروم اشك می ریزه .

 بغض هامم جواب نگفته های فشرده گلوم رو نمی دن ... .

تو نیستی و من ، شبگرد تنها نشین خلوت غم شدم

آسمان را که مینگرم عطر خیالت مجالم نمیدهد...

دوباره از نو بازمیگردم به سر سطر ...آنجا که نام زیبای تو نگاشته شده است...

آنجا که نام من آغاز میشود...آن لحظه که عشق می روید و من در هوایش

نفس میکشم...فانوس ستاره ها را خاموش میکنم و چهره ی مهتاب را در پشت ابرها

پنهان میکنم ...تا دستانم در دست های گرم تو جای دارد چشم هایم را بر روی

هر آنچه دیدنیست میبندم...تصنیف عشق را برایت زمزمه میکنم....

آدمـک آخــرِ دنیــاست، بخند...آدمـک مـرگ هـمین جاست، بخند...

آن خـدایی که بـزرگش خوانـدی به خـدا، مثـل تـو تنهـاست، بخند...

دستخطی کـه تـو را عاشـق کرد شوخـیِ کاغــذی ماسـت، بخند...

فکر کن دردِ تـو ارزشـمند است فکر کن گریـه چـه زیباست، بخند...

صبحِ فردابه شبت نیست که نیست تـازه انگارکـه فـرداسـت، بخند...

راستـی آنچـه بـه یــادت دادیم پَر زدن نیست کـه درجاسـت، بخند...

آدمــک نغمــهء آغــاز نخوان به خــدا آخــر دنیـاست، بخند...

و آن روز که رفتی یاسها مردند

و برگهای خزان زده ی عمر یک یک افتادند

و قلب من کنار بوته ی یاسها پژمرد

و قلب تنهایم دوباره پرپر شد...

هوای ابری شهر در نگاه من خفته ست

و سیل غم و درد قلب تنها را

دوباره آزرده ست

صدا من امروز از عمیق ترین جایه این سینه ست

فغان و ناله و درد

سرود من مرده ست

و یار من انگار

چقدر آسوده ست

از این جدایی ها ز بی وفایی ها

خدا کند دل او همچو آسمان قشنگ

همیشه آبی باد...

خدا کند دل او همچو نام زیبایش

همیشه رنگین باد...!